RIO!

Post Image

We zijn weer geland. We zijn weer in Nederland. We zijn weer terug in de gewone wereld. En dat is best even vreemd zo na Rio…

Rio, een droom die toch een beetje in deugen is gevallen voor mij. Ik heb niet kunnen laten zien wat ik waard ben. Dat doet zeer maar geeft aan de andere kant ook weer een hele hoop stof tot nadenken en vooral brandstof voor de komende jaren. Maar de Spelen zelf; WAUW wat is dat fantastisch!

In aanloop naar de Spelen zijn we eerst tien dagen in Portugal geweest voor een voorbereidend trainingskamp. We konden daar vast een beetje wennen aan warmere temperaturen en tackelde alvast één uurtje van de jetlag. We deden de laatste voorbereiding en zette alle puntjes op de i zowel qua fysiek en trainingen als qua materiaal. Iedereen trainde op de tijden dat zijn wedstrijd in Rio zou zijn, wat heel handig was om alvast te wennen aan het tijdstip op de dag dat je ‘goed’ moest zijn. Wat heel erg leuk was in Portugal, was dat wij niet de enige TeamNL ploeg waren die zich daar voorbereidde. Zwemmen, wegwielrennen en triathlon waren ook aanwezig en zo leerden we al een hoop andere TeamNL leden beter kennen op trainingskamp.

Op 1 september vlogen we naar Rio en op 7 september werden de Spelen geopend. We hadden dus een kleine week om bij te komen van de reis en de jetlag te verwerken. Maar konden ook rustig het dorp verkennen en natuurlijk de atletiekbaan! Ik was enorm onder de indruk van het dorp, het was prachtig! Grote hoge flats allemaal naast elkaar in een rondje met in het midden een groot terrein waar je kon lopen, fietsen, tennissen en gewoon lekker relaxen en mensen kijken. En dan de eetzaal, ik was al voorbereid dat het groot zou zijn… en dat was het zeg! Ik mocht mee lopen tijdens de openingsceremonie, toen pas had ik echt een beetje het gevoel dat de Spelen gingen beginnen. Ik had het geflikt, ik ben er! Ik liep het stadion in en voelde mij zo euforisch! Ik ben onderdeel van TeamNL, en loop een volgepakt Maracana stadion binnen. Ik heb zelfs mijn ouders kunnen zien zitten in het publiek! Na de opening begon het lange wachten want mijn eerste wedstrijd was pas 14 september. Ik vond het heel leuk om iedereen in actie te zien maar dat maakte het ook lastig want ik wilde ook heel graag!

racen-rio

Uiteindelijk werd het 14 september en was het mijn wedstrijddag, de 200m! Maar zo zenuwachtig als dat ik tijdens de WK was voor mijn races, waarbij ik elke vezel in mijn lichaam voelde kriebelen, zo voelde ik mij nu niet. Gek, maar op zich niet erg want misschien wist ik diep van binnen heel goed dat ik er klaar voor was.

Het tegenovergestelde was helaas waar, toen het startschot ging raakte in compleet ‘verlamd’ en was ik mij niet bewust van wat ik deed en ik ging met weinig power uit de startblokken. Verlamd door te veel zenuwen? Ik was boos, boos op mezelf dat ik niet heb laten zien wat ik kon. In trainingen was het altijd goed, en tijdens de wedstrijd kwam dat er niet uit. Ik haalde de finale niet. Gelukkig had ik nog een onderdeel, de 100m twee dagen later. In de tussenliggende dagen heb ik geprobeerd alle focus even los te laten zodat ik op een leuke en ontspannen manier de 100m in zou gaan. Het enige doel voor de 100m: genieten! Ik kan met grote opluchting zeggen dat dat veel beter ging. Het was zeker niet mijn beste race, maar genieten was op dat moment de grootst te behalen winst. En daar ben ik nog steeds heel blij mee en trots op.

Op de baan in Rio heb ik misschien ‘verloren’, maar daarbuiten zeker gewonnen. Ik mag trots zijn!